''Messi niczego nie potrzebował ode mnie''

Obecnie na tronie piłkarskim zasiada Lionel Messi, ale pierwsze lata XXI wieku należały do innego piłkarza z Ameryki Południowej - Ronaldinho. Co prawda Brazylijczyk nie osiągnął tyle, ile jego młodszy kolega z Argentyny, ale nadal dla wielu jest synonimem ponadprzeciętnego piłkarza. Wielu sugerowało, aby Ronaldinho wziął pod swoje skrzydła, ale były reprezentant Brazylii nie boi się przyznać, że jego wpływ był znikomy.

Ronaldinho trafił do stolicy Katalonii w 2003 roku, a nastoletni Messi mógł z bliska obserwować wyczyny mistrza świata z 2002 roku. Chłopak urodzony w Rosario wylądował w Barcelonie kilka lat wcześniej i dopiero był na początku swojej drogi, która poprowadziła go na piłkarski piedestał. Piętnaście lat temu Messi zadebiutował w dorosłej drużynie "Blaugrany" i obaj tworzyli skuteczny duet w polu karnym rywali. Przełomowym momentem była debiutancka bramka Messiego, przy której asystował Ronaldinho - to było swoiste przekazanie pałeczki.

W tamtym momencie Ronaldinho postanowił zbliżyć się do Messiego, chociaż w wywiadzie dla "Marki" przyznaje jedno - Messi błyszczałby i bez jego rad, a jego wpływ był w sumie minimalny. Możemy z tego powodu nawet się cieszyć, bo chyba wszyscy pamiętamy hulaszczy tryb życia, jaki prowadził Ronaldinho. Brazylijczyk chciał czarować w każdym aspekcie życia i nie miało znaczenia czy dzieje się to na boisku, czy jednak na parkiecie tanecznym.

Kiedy przeszedłem do Barcelony, mówiło się już o chłopcu, który się wyróżniał. Później się zaprzyjaźniliśmy, zaczęliśmy grać razem i dobrze się dogadywaliśmy. Messi był inny niż wszyscy, rozmawialiśmy z Rijkaardem, by zapraszał go do nas na treningi, wszystko stało się bardzo szybko. Miałem szczęście i asystowałem Leo przy jego pierwszej bramce. Z perspektywy czasu uważam, że możliwość oglądania z tak bliska, jak zaczyna i podbija świat, była piękna. Uczyliśmy się razem każdego dnia, on mnie uczył hiszpańskiego, a ja go portugalskiego. Z piłką rozumieliśmy się perfekcyjnie. Zapamiętałem to, jaki był spokojny. Uwielbiam to w nim, nigdy nie wpada w kłopoty, zawsze jest z rodziną i najbliższymi osobami. Leo ma wszystko, niczego już nie potrzebuje.

Obaj panowie dzielili wspólnie szatnię przez ponad trzy lata i ten okres był bardzo owocny dla historii FC Barcelony. Ofensywni piłkarze, stanowiący wówczas o sile "Dumy Katalonii", świętowali wiele sukcesów. Sezony 2004/2005 oraz 2005/2006 kończyli z krajowym dubletem - mistrzostwem Hiszpanii oraz Pucharem Króla. Najcenniejszym trofeum jest jednak Liga Mistrzów. W maju 2006 roku okazali się lepsi w finale od Arsenalu i po czternastu latach na Camp Nou dotarł Puchar Europy. 

Autor

Mikołaj Krzywkowski

Krzywy94