Mop na wagę zwycięstwa

Premier League co prawda dobiega końca, coraz więcej rzeczy wiemy już na pewno, ale nie oznacza to, że nie możemy spodziewać się ciekawych spotkań. Na takie liczyliśmy w Manchesterze, ponieważ Czerwone Diabły podejmowały Arsenal.Kanonierzy chcieli się zrewanżować za grudniowy mecz na The Emirates, w którym przegrali, pomimo tego, że byli lepsi. Tam jednak koncert zagrał De Gea i to dzięki niemu Manchester zwyciężył. Kto tym razem będzie przeważał na boisku? Czy akurat wygra lepszy czy znów uda się to sprytniejszemu?

Pierwsza połowa upłynęła pod kompletną kontrolą Manchesteru United. Choć Arsenal czasem stwarzał sobie okazje, wydawało się, że Czerwone Diabły specjalnie im na to pozwalają, by w ostatnim momencie pociągnąć za smycz, tak by z akcji nic nie wyszło. Sami dysponowali piłką bardzo mądrze. Bramka, którą wykreował i ostatecznie też wykończył Pogba, dała im jeszcze większy spokój. Arsene Wenger dał zagrać młodzieży, poniekąd pewnie licząc, że ambitne młode wilki zabiegają Manchester. Podopieczni Mourinho byli po prostu zbyt mądrzy, by dać się w to wrobić. Biegali mniej, ale robili to z głową, przez co do przerwy prowadzą.

Zwykle w tym sezonie jest tak, że Manchester United wychodzi na druga połowę dużo pewniejszy i bardziej zorganizowany, ponieważ Mourinho dał im odpowiednie wskazówki. Tym razem można było odnieść wrażenie, że Czerwone Diabły w szatni usłyszały mniej więcej coś w stylu: "Hehe, siwy przegra u nas na koniec kariery." Manchester wyszedł na boisko rozluźniony, co szybko wykorzystał Mkhitaryan, który jednak zdecydował się nie celebrować radości po golu. W końcówce gospodarze przycisnęli i strzelili dwie podobne bramki. Jedna co prawda nie została uznana z powodu spalonego, ale druga już tak, do niej też z resztą łeb przyłożył Fellaini.

Nie sposób było nie zauważyć tego, że obydwa zespoły przed tym spotkaniem były świadome już swoich miejsc w lidze. Zarówno gospodarze, jak i goście nie podeszli do tego spotkania z taką zawziętością, jak do grudniowego starcia. W efekcie dostaliśmy co najwyżej niezły mecz, którym nikt nie może się ekscytować. Na koniec mam jeszcze takie luźne przemyślenie, z którym pewnie większość kibiców United się zgodzi. Na tego Fellainiego tak narzekamy, ale jak odejdzie i kiedyś zabraknie jego czupryny w odpowiednim momencie w polu karnym to będziemy rzewnie płakać, prawie jak Kanonierzy po Wengerze.

Autor

Michał Fitz

michafitz